Σαν η μέρα από έγχρωμη να έγινε ασπρόμαυρη.

Είμαι η Κατερίνα και είμαι 32 χρόνων. Τα τελευταία 4 χρόνια ζω στην Γερμανία, θύμα της οικονομικής κρίσης. Πριν έρθω εδώ ήμουν σε άλλη χώρα όπου γνώρισα έναν Γερμανό και αναπτύξαμε σχέση.
Μετά από 6 μήνες σχέσης τελείωσα την δουλειά μου στην άλλη χώρα και έπρεπε να βρω άλλη δουλειά. Αποφασίσαμε τότε με τον φίλο μου να κάνω αίτηση κάπου στην Γερμανία ώστε να είμαστε μαζί.

 Ήταν η πρώτη φορά για μένα που είχα βρει έναν άνθρωπο που να με αγαπάει πραγματικά. Στις προηγούμενες σχέσεις μου πάντα κάτι συνέβαινε και δεν κρατούσαν πάνω από 5-6 μίνες. Νομίζω μόνο μια από τις προηγούμενες σχέσης μου άξιζε κάπως αλλά δεν ξέρω άρχισα να αναρωτιέμαι αν τον αγαπάω (γιατί είχε αρχίσει να μου αρέσει ένα άλλο άτομο από την δουλειά). Έτσι άρχισα να δημιουργώ προβλήματα και του είπα ότι δεν αισθάνομαι καλά στην σχέση. Ε τελικά με χώρισε και έκλαιγα για πολύ καιρό. Τώρα που το βλέπω από μακρυά σκέφτομαι ότι καλώς τελείωσε τότε η σχέση γιατί μετά έφυγα και γνώρισα τον τωρινό  σύντροφό μου.

Με τον σύντροφό μου είμαστε τώρα 3,5 χρόνια μαζί. Είναι πολύ καλός άνθρωπος και μ αγαπάει πολύ. Είναι πολύ συναισθηματικός και ευαίσθητος. Δεν είχε πολλές εμπειρίες με γυναίκες και αυτό πάντα με στεναχωρούσε και λίγο τον μείωνε στα μάτια μου. Δεν τον θεωρούσα «δυνατό» στο σεξουαλικό κομμάτι. Αν και η αλήθεια είναι οτι περνούσα καλά, δεν είχα ιδιαίτερο πρόβλημα, άπλα ήταν λίγο τα ίδια και τα ίδια, μέτρια και χλιαρά. Φυσικά και εγώ δεν έκανα κάτι να το αλλάξω.
Βολεύτηκα εκεί και όλα καλά. Γενικά έχουμε περάσει πάρα πολλά μαζί, μετακομίσαμε 3 φόρες σε άλλη πόλη για να είμαστε μαζί. Χώρια το πόσες φορές αλλάξαμε σπίτι.
Νόμιζα ότι θα ζήσω για πάντα με αυτόν τον άνθρωπο. Έχει τα πάντα, είναι όμορφος, έξυπνος, αστείος, τα βρίσκουμε στον χαρακτήρα, όλα. Και εγώ δεν είμαι και ο πιο εύκολος άνθρωπος του κόσμου. Αλλά αυτός με ανέχεται και τα βρίσκουμε. Πάντα αναρωτιόμουν αν τον αγαπάω μόνο γιατί με αγαπάει αυτός. Μήπως επειδή μου δίνει αυτά που θέλω, ένιωσα άνετα και έκανα σχέση μαζί του;

Να σημειώσω ότι εγώ έκανα το πρώτο βήμα. Εγώ του μίλησα πρώτη και κανόνισα να βγούμε ραντεβού. Απλά τότε, ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα μείνουμε μαζί και θα είναι ο άντρας της ζωής μου. Τότε έπαιζα και μου άρεσε και με αυτή την διάθεση παιχνιδιού τον προσέγγισα. Μετά σοβάρεψαν τα πράγματα. Από την πρώτη βδομάδα μείναμε μαζί και σοβάρεψε η σχέση. Από την μια μου άρεσε που ήταν σοβαρή και ένιωθα ότι έχω βρει τον άνθρωπό μου και ήμασταν σαν ένα. Πάντα όμως σκεφτόμουν "είμαι ερωτευμένη ή μήπως είμαι μαζί του γιατί μου προσφέρει αγάπη και υποστήριξη... "

Τώρα μετά από 3,5 χρόνια ήμουν πραγματικά σίγουρη ότι θα γεράσουμε μαζί. Κάναμε σχέδια για το μέλλον και όποτε βλέπαμε ένα ζευγάρι ηλικιωμένων λέγαμε ότι θα γίνουμε σαν αυτούς. Όμως πριν λίγες μέρες εγώ ένιωσα κενή. Δεν ξέρω πώς έγινε άλλα άρχισα να έχω μια ισχυρή αμφιβολία για την σχέση μας.

Σαν να έγινε κάτι στο κεφάλι μου. Σαν η μέρα από έγχρωμη να έγινε ασπρόμαυρη. Σαν να μην μπορούσα να σκεφτώ καθαρά. Από την μια σκεφτόμουν οτι μου τελείωσε, οτι η σχέση έκανε τον κύκλο της και από την άλλη το μόνο που ήξερα ήταν ότι εγώ τον αγαπάω αυτόν τον άνθρωπο όσο τίποτα.
Αναρωτιόμουν αν τον αγαπάω με την λογική ή με την καρδιά. "Τον αγαπάω γιατί  έχει όλα όσα θέλω (είναι λίγο πιο βαρετός, λίγο ήπιων τόνων αλλά πέρα από αυτό έχει όλα όσα θέλω) ή γιατί η λογική μου λέει οτι δεν θα βρω κάποιον σαν κι αυτόν."
Έτσι άρχισα σιγά σιγά να σκέφτομαι και να νιώθω κενή. Να νιώθω οτι δεν έχω αισθήματα πλέον, οτι βαρέθηκα και θέλω να ζήσω άλλα πράγματα, ελεύθερη.

 Συζήτησα μαζί του αυτό που νιώθω. Του είπα ότι στο μυαλό μου νιώθω ότι τον αγαπάω αλλά αισθάνομαι ότι έχει τελειώσει η σχέση. Αυτός έπεσε από τα σύννεφα και δεν κατάλαβε γιατί. Ούτε εγώ έχω καταλάβει. Εντάξει δεν ήμασταν  τέλεια αλλά δεν μπορώ να καταλάβω πώς από την μια μέρα στην άλλη μπορεί να αλλάξει κάποιος τόσο πολύ. Μετά τις επόμενες μέρες δεν σταμάτησα να κλαίω. Όποτε έλεγε να χωρίσουμε, να βρω ένα άλλο σπίτι  προσωρινά, να δούμε τι θέλω, κλπ, εγώ ξέσπαγα σε κλάματα με λυγμούς, σε σημείο να μην μπορώ να αναπνεύσω.

Δεν ξέρω γιατί αλλά δεν μπορώ να φύγω... δεν ξέρω αν έχει τελειώσει μέσα μου.  Θέλω να είμαστε μαζί, τον αγαπάω όσο τίποτα, τον σέβομαι και τον θαυμάζω, είναι ο πιο κάλος άνθρωπος στον κόσμο. Αλλά  νιώθω ότι τελείωσε ,έσβησε η φλόγα και οτι  θα είμαι συμβατικά μαζί του, σαν μηχανή.... Από την άλλη σκέφτομαι οτι δεν  θα κακοπερνούσα αν έμενα,  καλά θα ήμουν γιατί αυτός ο άνθρωπος μου δίνει την αγάπη που έχω ανάγκη, γελάμε αγκαλιαζομαστε και είμαι καλά στην αγκαλιά του. Ακόμα και τώρα που δεν ξέρω τι μας συμβαίνει θέλω να είμαστε αγκαλιά. 

 Δεν ξέρω αν κλαίω επειδή φοβάμαι να είμαι μόνη (από την μια όμως σήμερα το πρωί σκεφτόμουν οτι δεν στεναχωριέμαι γιατί θα είμαι μόνη, ίσως και να χαίρομαι λίγο με την προοπτική αυτή, θα μπορέσω να βρω ξανά τον εαυτό μου, Άλλα αν είναι έτσι γιατί κλαίω συνεχώς όταν σκέφτομαι ότι θα χωρίσουμε_ Πως γίνεται να γκρεμίζεται όλος ο κόσμος μου και μάλιστα έτσι ξαφνικά χωρίς λόγο...  Πως μπορώ να καταλάβω τι μου συμβαίνει.. .. Μήπως κλαίω για την τελειωμένη σχέση; Είμαι όμως σίγουρη οτι τον αγαπάω, οτι νιώθω την πιο βαθιά αγάπη. Δεν ξέρω αν είμαι ερωτευμένη αλλά τον αγαπάω.... 

1 σχόλιο:

vivi manti είπε...

ax se katalabainw apoluta pistepse me eimai 24 kai niwthw to idio...imoun se mia sxesi 7 xronia tin dielusa egw pera polles duskoles katastaseis mexri kai thanato vrethika mprosta mou o anthrwpos pou eimai twra mazi exei perasei 1.5 apo tote pou xwrisa niwthw oti tous agapaw kai tous 2 alla me diaforetikous tropous...me auton pou eimai mazi einai akrivwsss opws esu..kai eimai se ena kenooo...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...